Belki De
Belki de söylediğimiz yalanlar doğruydu,
Çünkü hep birlikte yalanı yaşıyorduk.
Hüzün içimize damla damla çöreklenirken,
Yine de yeni yollar düşlüyorduk.
Çünkü hüzün bizim en doğal halimizdi.
Bu şehir hüzündü, bu ülke, bu dünya...
Gülmek güzeldi dakikalarca, saatlerce; susmak ölüm!
Yalnız kalmak bir ip üzerinde yürümekti ama cambaz değildik,
Ve üzerinde yürümek de aşağı düşmek kadar kolaydı!
Ama girince o birbirinden habersiz insan kalabalığına herşey mübahdı
Nefret doğaldı, farklı olmak ayıp!
Yaşamak bazen anlamsızdı ve bu zamanlarda etrafta ne var ne yok doldurduk içimize, yaşamın anlamı diye...
Ve anladık ki, herkes gibi yaşarsak yaşamamış olurduk,
Boşa geçen bir ömrün hesabını da vicdanımıza veremezdik
Hayatın bir kenarından tutmak gibi bayağı bir tarzımız yoktu,
Hayatla oynamak gibi bir küstahlığımızın olmadığı gibi...
Hüzün bizim en doğal halimizdi ve biz hüzünlüyken de kahkahalar atabiliyorduk.
Çünkü biz bu hayatı her şeye rağmen seviyorduk!
Çünkü hayat ne bu, ne şu, ne de oydu!
Hayat bunlar, şunlar ve onlardı...